---

Προσπαθούμε να δώσουμε σημασία σε πράγματα/ενέργειες που δεν έχουν, αντί να εκτιμάμαι αυτά που υπάρχουν.
Εφευρίσκουμε καινούργια αντικείμενα, καινούργιες ασχολίες. Τους δίνουμε σημασία. Υπάρχουνε. Υπάρχουμε μέσω αυτών. Τα εφηύραμε για να υπάρχουμε. Αλλα γιατί; Μήπως εν τέλει όλα μας φάινονται βαρετά; Ή μήπως εμένα;

Είναι δυνατόν σε έναν κόσμο με 11.2 δισεκατομμύρια ανθρώπους να βαριέσαι; – Είναι αδύνατον, εκτός αν έχουμε καταντήσει βαρετοί οι ίδοι. Το περιβάλλον είναι ίδιο.
Αντι να παίζουμε το παιχνίδι που λέγεται ζωή, εφευρίσκουμε καινούργια παιχνίδια που εν τέλει δεν τα παίζουμε, αλλά μας παίζουν.
Εφευρίσκουμε καινούργιες υποχρεώσεις, καινούργιες δουλειές (και όχι ασχολίες), καινούργια στερεότυπα, καινούργιες νόρμες.
Εφευρίσκουμε καινούργια αντικείμενα, για δική μας διευκόλυνση και εν τέλει τα υπηρετούμε. Παράγουμε όπλα 24/7 για χάρην της παγκόσμιας ειρήνης..
Μήπως το παιχνίδι είναι πολύ πιο απλό από ότι το βιώνουμε;
Μήπως απλά το γεγονός ότι παίζουμε το παιχνίδι είναι αρκετό;
Μήπως το τίποτα ή απλά ο χώρος που μας περιβάλλει περιέχει περισσότερη σημασία;
Μήπως απλά θα έπρεπε να ζούμε δίχως την έννοια του χρόνου;
Δίχως όρια, νόμους και κανόνες;

Μήπως αν σου έλεγαν ότι το παιχνίδι δεν έχει νικητή αλλά μόνο χαμένους είχε διαφορά..;

---