Σαν φυλλοβόλο κάθε χειμώνα με μαδάνε
μου κόβουν τις άκρες να δυναμώσω
δεν ξέρω, έτσι το βλέπω
τόπο στην οργή για να δώσω

Όντας γυμνός το κρύο βιώνω διπλά
με ντύνω με ενοχές αόρατες
δεν ξέρω, έτσι με κάτι με σκεπάζω
με μάθαν πως τον πόνο αξίζει να νιώσω

Τα τατουάζ στους καρππούς κοιτώ
να θυμηθώ τι πραγματικά αξίζω
κρότος, τα χέρια χτυπάω δυνατά
την ύπνωση επιτέλους να διακόψω

Και όταν αρχίζω φύλλα πάλι να βγάζω
σαν φοίνικας αναγεννιέμαι
δεν μπορώ, το απερίγραπτο
να εκφράσω για να περιγράψω

Η χρονικότητα έχει την σημασία της
η σειρά των γεγονότων
δεν ξέρω, αν γινόνταν όλα αντίθετα
σημασία αν είχα να δώσω

Απόλαυσε το τώρα που είναι εδώ
όσο κρατάει πριν το επόμενο κλάδεμα
χωρίς ωτοασπίδες, με τον ήχο
των πριωνιών πάλι θα ξημερώσω

Καταπατάς, ανθρωπάκι άμοιρο
όρια που τείνεις στο άπειρο
με υποτιμάς και εγώ το βουλώνω
μη μου μιλάς, θέλω λιγάκι χρόνο

Ήθη ορισμένα από τον Πολιτισμό σας
και εγώ κάπου εδώ χάνω τον ιρμό σας
το που βρίσκομαι και που πατώ
παγώνω, κρυώνω και μ’αμφισβητώ

Ο τρόπος, το πρόσχημα αυτό κάθε αυτό
συμφωνούμε όλοι στο παρα-λογικό
από παράδοση συνεχίζονται τα έθιμα
πλημμέλημα ντυμένο με συναίσθημα

Την επόμενη εγώ θα υποτιμήσω
έχω χρέος βλέπεις να μ’αγαπήσω
σχέσεις άνισες, σχέσεις με γονείς
το ξέρω, δεν με ρώτησε κανείς

Όλο πάνω και κάτω
ουρλιάζει το αμορτισέρ
τρέχεις για να σβήνεις φωτιές
σαν Καναδέζικο Καναντέρ

Και ο βραστήρας κοχλάζει
κι όλο ανεβάζει βαθμούς
Η απόσταση σου σε εκφράζει
μακρυά σου να μην σ’ακούς

Παιχνίδια χωρίς κωδικούς
σε κανόνες να υπακούς
Φωνάζεις, «εγώ θα νικήσω»
και πως δεν μοιάζεις με αυτούς

Μοιάζουν άυτοι σε σένα όμως
και όχι λίγο αλλά κάμποσο
Xτυπάει και την δική σου την πόρτα
το πρώτο σου αυτοάνοσο

Το κέρδος σαν καρκίνος μεταδίδεται
από άτομα που κανένα λέει δεν ευθύνεται
Στο κλουβί μέσα συρρικνωνόμαστε
μας τα παίρνουνε όλα και εμείς κοιτιόμαστε

Ψάχνω στο chagpt ποιο είναι το νόημα
από μια μηχανή που μου μιλάει ανώνυμα
και μου λέει για φιλοσοφία, για θρησκεία
για επιστήμη και φιλανθρωπία

Μου λέει ο άνθρωπος έχει την τάση
να θέλει έναν θεό να δοξάσει
μάλλον για να έχει μια γραμμή, να διχάσει
να φταίνε οι άλλοι, να τους δικάσει

Όλοι θέλουν κάπου να ανήκουνε
φοβούνται το άλλο να αγαπήσουνε
να διαβάσουμε και την άλλη πλευρά
να κατανοήσουμε, να αποδεχτούμε την διαφορά

Μην ξεχάσεις να είσαι ο εαυτός σου
να είσαι αυτό που θες
Μην ξεχάσεις να μιλάς με το σώμα σου
να το ακούς όταν σου φωνάζει

Μην ξεχάσεις να μην σε νοιάζει και τόσο
του τι λένε οι άλλοι
του ποιοί είναι οι άλλοι
και του τι έχουνε οι άλλοι

Μην ξεχάσεις να σε νοιάζει και λίγο
του τι νιώθουν οι άλλοι
να έχεις εν συναίσθηση
και να φοράς τα παπούτσια τους

Μην ξεχνάς και βγάζεις συμπεράσματα
εκ του αποτελέσματος
αυτή είναι η παγίδα των ημερών μας
να είμαστε νούμερα για σύγκριση

Όσο περνάνε τα χρόνια
τόσο το δέρμα σκληραίνει
Σκληραίνει επιλεκτικά
για να μην μπορείς να το τρυπήσεις

Άλλο τόσο επιλεκτικά
επιλέγει να είναι ευάλωτο
στις αλληλεπιδράσεις
που επιλέγουν να είναι και αυτές

Κι όσο τα χρόνια περνάνε
τόσο μένουνε πίσω
όσοι μείνανε κλειστοί
και η επιφάνεια μας εκφράζει

Μια επιφάνεια φουρτουνιασμένη
που αντικατοπτρίζει μια μάχη
της ατομικότητας και της συλλογικότητας
του κέρδους και της γαλήνης

Όσο μεγαλώνω άλλο τόσο δουλεύω
μάλλον μ’αρέσει να καίω
να καταστρέφω για να φταίω
να μ’αρρωσταίνω για να με γιατρεύω

Δύο εβδομάδες στην ψύξη
να ξεκουραστώ, να χαλαρώσω
μα έχω ενοχές ωστόσο
παλεύω να ξεφορτωθώ την σήψη

Έχω ανάγκη να περάσω καλά
χωρίς να κουνηθώ
χωρίς να κάνω κάτι για αυτό
να μην ξανασκεφτώ, να μην έχω μπελά

Συνήθεια να μου κάνω τον ψυχολόγο
βλέπω ψήγματα μανίας
με παρατεταμένες περιόδους ανίας
και ότι έβγαλα τα’χάσα σε ένα βράδυ στον τζόγο