Η Όρεξη μας κάθεται δίπλα από το μνήμα της ελπίδας και σκάβει τον τάφο της. Τον σκάβει σιγά σιγά περιμένοντας. Γεμίζοντας τον παρονομαστή μίας πιθανότητας, της πιθανότητας εκείνης να συμβεί το απρόσμενο.

Όμως του απρόσμενου τον δρόμο, τον έχουνε γεμίσει ζεστά κάρβουνα η Κατάθλιψη και η Ανία. Δύό φίλες που συνεργάζονται αρκετά καλά εδώ και χρόνια. Ενάντια σε κάθε απρόσμενη χαρά και ελπίδα.

Στην γωνία κάθεται και κοιτάς ένας τύπος. Γελάει ειρωνικά. Μάλλον αυτός κατευθύνει τον αριθμητή και έτσι έχει το πάνω χέρι. Δεν φοβάται για τίποτα. Τον έχεις αφήσει να έχει τον πλήρη έλεγχο. Είσαι πολύ μικρός μπροστά του πλέον. Το όνομα του Εθισμός.

Δεν ξέρω πως θα καταλήξουν τα πράγματα. Δεν έχω εγώ τον έλεγχο. Εσύ τον είχες.Καιρός να τον ξαναπάρεις πίσω. Προτού να είναι αργά.

Σειρά έχει η ζωή σου. Τα τετραγωνικά μέτρα για το δικό της μνήμα έχουν δοθεί από την «διεύθυνση».

Βιάσου. Προτού να είναι αργά.