Ο κόσμος φλέγεται μέσα του και έξω ξεσπά
νιώθει να πνίγεται, σωσήβια λέμβο ψάχνει ξανά
Ο έχων δυο και τις δύο πουλά
το εγώ μας εντείνεται, σαν ίωση πάλι χτυπά

Από τον έναν στον άλλον, επιδημία που επεκτείνεται
κανείς δεν λέει ονόματα, έτσι και αυτός κάπως ευθύνεται
Ανασφάλειες, βγαίνεις έξω και μ’αγνώστους χορεύεις
μαθαίνεις τον χορό τους, απ’τους άγραφους κανόνες μας φεύγεις

Άνωση που τα σκουπίδια στην επιφάνεια πλέον δεν τραβά
κρύβονται στον βυθό δίπλα από πέτρες φυτά
και με τραβάνε χαμηλά, φως σε κατάμαυρο πυθμένα
και απορώ, απορώ γιατί εξαρχής μπλέξανε με μένα

Λέω συγνώμη, εγώ, δικιά μου η ευθύνη
η σχέση μας σε οριακό ακρότατο απειλείται ότι είχε μείνει

Έχω ανάγκη να μην με χάσω πάλι και να με προστατέψω
να μη κολλήσω τον ιό και έτσι κι εγώ στερέψω
από νοιάξιμο, ενσυναίσθηση, φροντίδα και αγάπη
αξίες που για κάποιους λένε και για άλλους όχι κάτι

Και αυτό μετά από σκέψη είναι δική μου επιλογή
ρισκάρω εκεί που’χει μακροπρόθεσμη ανταμοιβή
Μηνύματα φέυγουν απ’τον πομπό και δεν φτάνουνε στον δέκτη
Το παιχνίδι μας μόλις έχασε τον πιο πολύτιμο του παίκτη

Γκρεμίζω μα ταυτόχρονα κάτι άλλο χτίζω
Τα αγριόχορτα κόβω, καθαρίζω ενώ χαρούμενα δακρύζω
Αναμνήσεις θα σου μείνουν να θυμάσαι τι αξίζω
Έτσι είμαι πλέον.
Με ποτίζω, με προσέχω και έτσι συνεχίζω ν’ανθίζω..