Γύρω θόρυβος πολύς
μόνος στο μεταίχμιο της ψυχής
και δεν με ακουμπάει τίποτα
μόνο η ασπίδα απ’τη βαρύτητα

Αόρατο το χέρι
που ζητάει και όλο θέλει
με σημαδεύει με ένα τόξο
και ουρλιάζω με τον πόσο

Και από το ένα άκρο
πάμε πάντα ευθύς στο άλλο
φάση, πάντα αντιδιαμετρική
ισορροπούμε στο συν πλην π

Η αρχή έγινε το τέλος μας
με τα κάτω και τα πάνω μας
το τέλος μας θα γίνει μια αρχή
τι να πω ρε συ; είναι αίσθηση η αφή;