Κλείνω τα μάτια και περπατώ ισόπεδα ευθεία
τα κρατάω κλειστά σαν να ξέρω την ιστορία
η ανασφάλεια με γαργαλά, μου φωνάζει όχι
και εγώ ανταπαντώ, έτσι εκπληρώνονται οι στόχοι

Το ακρότατο οριακό και κάπου ταλανίζομαι
στα όρια μου βρίσκομαι, έτσι εξελίσσομαι
Το χάνω, πέφτω κάτω, ανοίγουνε τα μάτια
κι εδώ οι περισσότεροι ψάχνουνε τα χάπια

Πιστεύοντας το πρόβλημα πως είμαι πάντα εγώ
αναδιαμορφώνω, δεν απαιτώ απ’τον περίγυρο
βρίσκω λύση, ψάχνω, έτσι με μάθανε
και τα κοινωνικό πολιτικά σας κάπου με χάνουνε

Οι γνώμες δύο, πρέπει κάπου να ενταχθώ
να πω ναι ή όχι, μη περιγελασθώ
χάνοντας έτσι την προσωπικότητα μου
στο πορτοφόλι μόνο η ταυτότητα μου