Αγοράζουμε πράγματα που φοβόμαστε μην χάσουμε
μην τα γρατζουνίσουμε και χάσουνε την αξία τους.
Επενδύουμε σε αυτά.
Αγοράζουμε άλλα για να τα προστατεύουμε.
Τα κάνουμε μέρος της ζωής μας, αναγκαίο
ξεχνόντας τις υπόλοιπες, μάταιες πλέον, επιλογές.

Ύστερα τρέμουμε μην βιώσουμε την απώλεια τους
λες και θα χάσουμε κάποιο δάχτυλο μας
και δεν θα είμαστε πλέον λειτουργικοί.

Ώσπου μια μέρα ξυπνάς και νιώθεις τόσο μόνος..
Και δεν είναι αρκετό ούτε αυτό
για να σου αυξήσει την ντοπαμίνη..

Και η λύση και αυτού του προβλήματος;
Να βρούμε το επόμενο,
που θα καλύψει το κενό του προηγούμενου.

Το νέο μοντέλο.
Το καλύτερο.
Το ένα…