Το φέτος με το πέρυσί στα μέσα βρεθήκανε
δεν είπανε πολλά, μονάχα κοιταχτήκανε
Ξέρουνε τα σωστά που αποδείχθηκαν λάθη
πως πλέον εκτιμάω τα αγκάθια γύρω από τ’άνθη
Ξέρουνε ότι χτύπηθηκα, πόνεσα και έπεσα
ότι το φταίξιμο σε εμένα πάλι έστρεψα
Ξέρουνε ότι τα πόδια μου για λίγο έχασα
σύμπτωμα το μούδιασμα, την στάθεροτητα έψαξα
Ύστερα η απώλειά της ήρθε για να θρηνήσω
για ένα γατί σηκώθηκα, την Μιέρδα να τιμήσω
Υποσχέθηκα να μην πνίγομαι μέσα στην σκέψη
να βιώνω ότι αισθανόμαστε στον πόνο ή στο κέφι
Ζαλίστηκα όταν την στεριά και πάλι πάτησα
κάθισα έστριψα, το απόλαυσα και κάπνισα
Το παζλ χρόνο με τον χρόνο κάπως διευρύνω
τα κομμάτια μας σ’αυτό προσθέτω και το επεκτείνω
Μας διδάσκουνε τι είναι ο παραλογισμός
κι εμείς, πλέον χωρίς ντροπή, την λέξη εγωϊσμός
Ότι το εγώ μας είναι άμυνα στην κριτική τους
Ξέρουμε ποιοί είμαστε μπροστά απ’το σχοινί τους
Τώρα το εγώ μου πάνω απ’τον καθένα
και ό,τι κάνω, το κάνω πρώτα για μένα
Για αυτό είμαι ακόμα δίπλα σου, γιατί το θέλω
ούτε συνήθεια, ούτε επιβολή, συνειδητά επιλέγω
Όσο απολαμβάνω την γαλήνη και την σιγή
τόσο προσμένω την επερχόμενη πληγή
τα αρνητική συναισθήματα δεν αποφεύγω
με μάθανε από παιδί να κοιτώ και να μαθαίνω
Συνεχίζω να αλλάζω, όσο ο χρόνος περνάει
στοχέυω που θέλω να πάω, όχι το πως θα με πάει
και όσο προχωράω, εξαχνίζεται, ατμός η όαση
επενδύοντας συνεχώς σε φακούς, οξύνοντας την όραση
K33p_biking 