Φάλαινα στον πυθμένα βαθιά, μπάσα ουρλιάζει
κανένα υπαρκτό σενάριο που κάποιος την τρομάζει
Τον μπλε θόρυβο τα 52 Hertz της ταράζουν
λίγοι ακούνε, και ελάχιστοι τον ήχο της εκφράζουν
Αυτούς τους λίγους ψάχνει να φτιάξει την αγέλη της
δεν σταματά να πιστεύει ότι θα βρει το ταίρι της
Που και που εκρηκτικά βγαίνει στην επιφάνεια
η μεταβολή της κίνησής της προυποθέτει αδράνεια

Έτσι και εμείς χανόμαστε μέσα στον όχλο της πόλης
αδρανή υλικά μέσα στης ασφάλτου τις στρώσεις
Λίγοι ακούνε την βία, πίσω από τον ήχο της σειρήνας
λίγοι βλέπουν ζώα κυρίαρχα, στην κορυφή της αλυσίδας
Έτσι λοιπόν φτιάχνουμε την αγέλη μας αγνοώντας το σύνολο
βρίσκουμε το ταίρι μας στην βραδινή περίπολο
Σαν πυροτεχνήματα λάμπουμε βαθιά μες στα σκοτάδια
πονάει το φως του ηλίου σαν αναδύεσαι και το κοιτάς στα μάτια