Τα δυό φίδια στα μάτια σου σε κοιτούν
τροφή ο φόβος σου, μ’αυτόν ξεδιψούν
και όταν πεινάνε τρώνε απ’την χαρά
χρόνια σου στήνουν παγίδες αποτελεσματικά

Τα δώρα τους την μαναξιά αποπλανούν
μένουνε μέχρι οι σκέψεις να σκεπαστούν
φωλιάζουν κοντά για όταν τα χεις ανάγκη
σαν αποτσίγαρο που καπνίζεις απ’το τασάκι

Τα χρόνια περνούν και η επανάληψη εκεί
σαν έντομο που αδυνατεί στο φως να σταθεί
που περιμένει κάποιον το διακόπτη να αλλάξει
ή την μέρα που η λάμπα θα καεί με απότομη λάμψη

Οι λούπες πολλές που μπορείς να χαθείς
σαν τρενάκι που δεν σταματά ποτέ για να μπεις
σε κάθε πρόβλημα όμως υπάρχει λύση και το ξέρεις
ή την βλέπεις αλλιώς, ή το αλλάζεις, ή σηκώνεσαι και φεύγεις