Πάνε τρία χρόνια που έχω με εμένα πορεία
μα και αυτό μόλις θα γίνει μια ιστορία
Έσκαψα με τα χέρια γυμνά, τόσο βαθιά
μάτωσαν πέτρες, πληγές-αγκάθια από σκαριά
Όσο συνεχίζω πιο δύσκολο, το έδαφος όμως πιο στέρεο
και το τελευταίο χιλιοστό με κάνει ακόμα πιο ακέραιο
Απολαμβάνοντας το σκάψιμο, το ταξίδι, το πιο δύσκολο..
εγώ με μένα παρέα, πλέον δεν είναι καθόλου δύσφορο

Χτίζοντας σταθερότητα με τούβλα χρόνου
χαμόγελα αναποδογυρισμένα η φάτσα του πόνου
Κάθε τόσο αναλογίζομαι το μεγάλο μου πλάνο
ποιο είναι το επόμενο, να το βρω και πως το φτάνω
Και το ταξίδι βρίσκει άτομα συντονισμένα
γύρω από τον πυρήνα μας τρέχουμε εναρμονισμένα
Το ξέρω σε κάποια στροφή, οι δρόμοι μας πως θα χωρίσουν
τα κβάντα της σχάσης, το νέο μονοπάτι να μας ορίσουν