
Έχω μάθε πότε να φεύγω
πότε να ξανάρχομαι , πότε να σ’ αποφεύγω
Δεν έχεις μάθει ότι επιλέγεις
ακόμα και όταν επιλεκτικά το αποφεύγεις
Ο εγωισμός σου ισχυρός
ό,τι σε ταΐζει χωρίς σκέψη το τρως
οι συμβουλές σε διαπερνούν σαν ήχοι
αδιάτρητα του μυαλού σου τα τείχη
Κι όσο αρνείσαι την πραγματικότητα
τόσο χάνεις την ενότητα
Κι όσο αποφεύγεις την αλήθεια
τόσο οξύνεις την κακοήθεια
Φίλε, κάτι με βουρκώνει τελευταία
είναι κόκκινη, όχι άσπρη η σημαία
και εγώ τείνω προς το μαύρο σαν ιδέα
μυθολογείς · Χάος, Έρωτας και Γαία
Πάντα έλεγα πως αρνούμαι την βία
και χτυπούσα εμένα, μαύρη αλληγορία
σαν την ενδοοικογενειακή
κανονικότητα όταν σφάζεται το αρνί
Ο εγωισμός μου ισχυρός
για μας μένω δυνατός
την αυτοπεποίθηση σου τρως
σε ρωτώ ‘αν όχι εσύ, τότε ποιος;’
Βλέπω μου στερώ και πάλι την χαρά
σαλάτα δίχως λάδι δεν γλιστρά
Ό,τι νιώθεις όταν πας σε κηδεία
νιώθω όταν με φόβο σιμώνω στην ευτυχία
Θυμάμαι στης Νικολάου τα σκαλιά
που μου είπες «έχεις να λύσεις πολλά»
το σκέφτηκα διπλά, όταν έμειναν τα μισά
και ακόμα με μαθαίνω, με άλλων λέξεων λεξικά