Όσο φεύγω μακρυά
τόσο βλέπω πιο καθαρά
με αντίτιμο ένα
εν ονόματί μοναξιά

Αναπνέω καλύτερα
το παιδί μέσα μου ξυπνά
και αναζητά το αυτονόητο
από που αναβλύζει η χαρά

Κι όσο μένω εδώ
οι στόχοι μου αλλωνών
συγχέομαι με την μάζα
σώμα και νους μου απών

Η σήψη μου ζητάει ουσίες
η σύγκριση μου οξύνεται
η χαρά μειώνεται
και ο βάλτος όλο και επεκτείνεται