Βαθιά μες την σπηλιά μου, κρύβομαι
μπερδεμένος, μα σου ανοίγομαι
ψάχνω με τι θα βάλω φωτιά
ξεχνώ την καυτερή σου ματιά

Βλέπω σκοτάδι, ενώ έχει φως
νιώθω αδύναμος, ενώ είμαι δυνατός
μικρός, ενώ είμαι μεγάλος
άδειος, ενώ είμαι γεμάτος

Στα λέω, κάνεις παύση και χαμογελάς
τα μάτια σου μιλάνε, μα εσύ δεν απαντάς
μου βγάζεις το διαστρεβλωμένο φακό
με μαθαίνεις να βλέπω το γκρίζο λευκό

Μου λες ότι είμαι ο ήλιος για σένα
πως ανθίζεις σαν είσαι δίπλα σε μένα
και πασχίζω να αντιληφθώ το τι λες
η λογική μου ντριπλάρει ανάμεσα σε ουλές