Καταπατάς, ανθρωπάκι άμοιρο
όρια που τείνεις στο άπειρο
με υποτιμάς και εγώ το βουλώνω
μη μου μιλάς, θέλω λιγάκι χρόνο

Ήθη ορισμένα από τον Πολιτισμό σας
και εγώ κάπου εδώ χάνω τον ιρμό σας
το που βρίσκομαι και που πατώ
παγώνω, κρυώνω και μ’αμφισβητώ

Ο τρόπος, το πρόσχημα αυτό κάθε αυτό
συμφωνούμε όλοι στο παρα-λογικό
από παράδοση συνεχίζονται τα έθιμα
πλημμέλημα ντυμένο με συναίσθημα

Την επόμενη εγώ θα υποτιμήσω
έχω χρέος βλέπεις να μ’αγαπήσω
σχέσεις άνισες, σχέσεις με γονείς
το ξέρω, δεν με ρώτησε κανείς