Σαν φυλλοβόλο κάθε χειμώνα με μαδάνε
μου κόβουν τις άκρες να δυναμώσω
δεν ξέρω, έτσι το βλέπω
τόπο στην οργή για να δώσω

Όντας γυμνός το κρύο βιώνω διπλά
με ντύνω με ενοχές αόρατες
δεν ξέρω, έτσι με κάτι με σκεπάζω
με μάθαν πως τον πόνο αξίζει να νιώσω

Τα τατουάζ στους καρππούς κοιτώ
να θυμηθώ τι πραγματικά αξίζω
κρότος, τα χέρια χτυπάω δυνατά
την ύπνωση επιτέλους να διακόψω

Και όταν αρχίζω φύλλα πάλι να βγάζω
σαν φοίνικας αναγεννιέμαι
δεν μπορώ, το απερίγραπτο
να εκφράσω για να περιγράψω

Η χρονικότητα έχει την σημασία της
η σειρά των γεγονότων
δεν ξέρω, αν γινόνταν όλα αντίθετα
σημασία αν είχα να δώσω

Απόλαυσε το τώρα που είναι εδώ
όσο κρατάει πριν το επόμενο κλάδεμα
χωρίς ωτοασπίδες, με τον ήχο
των πριωνιών πάλι θα ξημερώσω