Ο κόσμος φλέγεται μέσα του και έξω ξεσπά
νιώθει να πνίγεται, σωσήβια λέμβο ψάχνει ξανά
Ο έχων δυο και τις δύο πουλά
το εγώ μας εντείνεται, σαν ίωση πάλι χτυπά

Από τον έναν στον άλλον, επιδημία που επεκτείνεται
κανείς δεν λέει ονόματα, έτσι και αυτός κάπως ευθύνεται
Ανασφάλειες, βγαίνεις έξω και μ’αγνώστους χορεύεις
μαθαίνεις τον χορό τους, απ’τους άγραφους κανόνες μας φεύγεις

Άνωση που τα σκουπίδια στην επιφάνεια πλέον δεν τραβά
κρύβονται στον βυθό δίπλα από πέτρες φυτά
και με τραβάνε χαμηλά, φως σε κατάμαυρο πυθμένα
και απορώ, απορώ γιατί εξαρχής μπλέξανε με μένα

Λέω συγνώμη, εγώ, δικιά μου η ευθύνη
η σχέση μας σε οριακό ακρότατο απειλείται ότι είχε μείνει

Έχω ανάγκη να μην με χάσω πάλι και να με προστατέψω
να μη κολλήσω τον ιό και έτσι κι εγώ στερέψω
από νοιάξιμο, ενσυναίσθηση, φροντίδα και αγάπη
αξίες που για κάποιους λένε και για άλλους όχι κάτι

Και αυτό μετά από σκέψη είναι δική μου επιλογή
ρισκάρω εκεί που’χει μακροπρόθεσμη ανταμοιβή
Μηνύματα φέυγουν απ’τον πομπό και δεν φτάνουνε στον δέκτη
Το παιχνίδι μας μόλις έχασε τον πιο πολύτιμο του παίκτη

Γκρεμίζω μα ταυτόχρονα κάτι άλλο χτίζω
Τα αγριόχορτα κόβω, καθαρίζω ενώ χαρούμενα δακρύζω
Αναμνήσεις θα σου μείνουν να θυμάσαι τι αξίζω
Έτσι είμαι πλέον.
Με ποτίζω, με προσέχω και έτσι συνεχίζω ν’ανθίζω..

Και όλο μου λέω πως δεν είμαι καλά, για να γίνω καλύτερα
αλλά τελευταία το παράκανα, θα ήθελα να με είχα ακούσει νωρίτερα
υπαίτιος για το περιβάλλον μου, επιλογή μου το που θα’ναι η καρδιά μου
σε άφησα να πράξεις αυτόνομα, και έφυγες μόνος σου επιτέλους μακρυά μου

Και έτσι απλά σου λέω δεν ξέρω, για να μαθαίνω βαθύτερα
γιατί όταν δεν ξέρεις, σου τα λένε οι άλλοι δυο φορές καλύτερα
οπότε το βουλώνω όταν φωνάζεις, επεξεργάζομαι, δεν απαντάω
και συ νομίζεις ότι κάπως αντιδράς.. Πως αντιδράς αν εγώ πλέον δεν δράω;

Mε διδάξαν να προστατεύομαι, πως όλοι δρούνε εχθρικά
στόχος και ας το ‘χω, να βλέπω κατάματα τα θετικά στα αρνητικά
αλλά πως να θέλω να αγαπάω, αν δεν μισώ το να μισήσω
αν δεν θρηνήσω για την απώλεια, πως λοιπόν να σ ‘εκτιμήσω;

Ήρθε η άνοιξη, της ζωής τα αγριόχορτα ξεκίνησα να καθαρίζω
με άφησα στο κρύο να ατροφήσω, και τώρα ανάγκη μου να με φροντίζω
κάθε χρόνο μας μαθαίνω καλύτερα, εξελισσόμαστε και μας αλλάζω
μελετώ χρόνια την γλώσσα μας, στα δύσκολά μας να τα μεταφράζω

---

“The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven..”

― John Milton

Αν κάπου καταλήγω τελευταία είναι ότι μεγάλωσα
είμαι εγώ εαυτέ και τριγύρω μου ότι έχω χτίσει-ποτίσει
Το αυτοάνοσο με χτυπά στο κεφάλι γιατί ξανά το άφησα
αλλά και αυτό χωρίς τροφή, που θα πάει θα ατροφήσει

Ψυχολογία μου δεν σε πρόσεχα, τώρα στο επίκεντρο σε έχω
ο αντίπαλος ξανά είμαι εγώ και ύπουλα μου επιτήθομαι
Στρατηγική θέλει και αυτό δύο κινήσεις μπροστά να βλέπω
ξέρω τις αδυναμίες μου και σ’αυτές δεν αμύνομαι, εντεπιτήθομαι

Δεν έψαχνα πάντα το πρόβλημα στις καταστάσεις
σε άκουγα και ότι έλεγες και ένιωθες μου’ταν λογικό
Τώρα ψάχνω καλά γιατί νιώθω και ποιές οι μεταφράσεις
πως θα σε ξεγελάσω για να διώξω το τοξικό

Είμαστε χοντρικά κάπου στα μέσα της διαδρομής
και ακόμα σκέφτεσαι τι έκανες λάθος και τι έγινε στην αρχή
Νιώθω καλά με τις επιλογές μας, κάθε μίας στροφής
καμία αλλαγή, καμία ανασφάλεια εαυτέ σε ότι έχει συμβεί

Τι έχεις να πεις;

Το ζήτημα είναι τι δεν έχεις να πεις, μικρέ. Ποια πράγματα σε βολοδέρνουν και εσύ δεν έχεις τι να πεις.
Και αν είχες τι να πεις, υποθετικά μιλώντας πάντα, θα μίλαγες για ετούτα; Ή θα έπνιγες τα λεγόμενα σου με πλήξη στα πολυ-πατημένα διαλογάκια;

Εκεί στην επιφάνεια που καμιά πρόταση δεν είναι αρκετά αιχμηρή για να βουλιάξεις. Συνηθισμένος στην διάθλαση της επιφάνειας. Κάτοχος διδακτορικού στο να διακρίνεις τι γίνεται στον βυθό. Χωρίς όμως να βρίσκεσαι εκεί εσύ. Σαν τα μυγάκια που στέκονται στην επιφάνεια αιώνιοι παρατηρητές, ακούνητα κοιτώντας κατάματα τον πυθμένα από απόσταση ασφαλείας.

Οπότε αποφασίζεις να χαθείς και από την επιφάνεια, η λύση σου. Δεν σ’άρεσε ποτέ να συγκρίνεσαι, ειδικά με έντομα.

Και εσύ δεν έχεις τι να πεις. Μικρέ.