---

Μια φορά και έναν καιρό, ήτανε δύο φίλοι. Πραγματικά κολλητοί. Αγαπημένοι. Περνούσανε τέλεια. Γελούσανε. Γλεντούσανε. Χορεύανε. Πίνανε. Μεθούσανε. Ξενυχτάγανε. Πηγαίνανε ταξίδια. Διασκεδάζανε. Τα βρίσκανε. Δεν είχαν δυσκολίες. Δεν είχανε προβλήματα. Και αν είχανε, ο καθένας τα δικά του, ήτανε περίπου πάνω-κάτω στο ίδιο μήκος κύματος και βρίσκανε μαζί τις λύσεις σε αυτά.
Ο καιρός όμως πέρναγε. Έως ότου μια μέρα όμως, το γλέντι και ο χορός τελείωσε για τον έναν εκ των δύο. Έπρεπε να σοβαρευτεί για να τα βγάλει πέρα, θα μπορούσε να πει κάποιος ότι πέρναγε ένα είδους μεταβατικό στάδιο στην ζωή του. Ο ίδιος αποφάσισε να προετοιμαστεί για αυτά που ερχόντουσαν, προτού να είναι αργά και φάει τα μούτρα του. Έτσι έσκυψε το κεφάλι στην καλοπέραση και άρχισε σιγά σιγά την δουλειά, θέλοντας ή μη.
Καινούργιες έγνοιες και ασχολίες περνάγανε από το μυαλό του, την ώρα που περνούσε πλέον μόνος του, πράγματα που παλιά δεν περνούσαν ποτέ. Άρχισε πλέον να σκέφτεται διαφορετικά και πιο ρεαλιστικά από ποτέ, για να είναι προετοιμασμένος για τα χειρότερα. Ένας είδος στωικότητας, θα μπορούσε να πει κάποιος.’Μονάχος μου είμαι’ μονολογούσε και φιλοσοφούσε συνέχεια για την μοναξιά και την ανεξαρτησία. Μόνος του έβγαινε για βόλτες και σκεφτόταν, έβλεπε τον κόσμο με άλλο μάτι, πιο χαρούμενο, πιο συγκροτημένο. Σκεφτόταν όλες τις μεθυσμένες,ωραίες και ξέγνοιαστες στιγμές με τον φίλο του πριν κοιμηθεί και βιασμένος από τις συνθήκες των καιρών, έριχνε τις ευθύνες στον φίλο του, αλλά βαθιά μέσα του έτρεφε μια λύπη για αυτή του την πράξη.
Γρήγορα κατάλαβε όμως, ότι αυτός που άλλαξε ήτανε εκείνος και όχι κάποιος άλλος. Κανένας άλλος δεν έφταιγε για αυτό που συνέβη. Οι δικές του συνήθειες και επιλογές είχαν αλλάξει. Εκείνος ήθελε να συζητάει διαφορετικά πράγματα και να φιλοσοφεί για το σωστό και το λάθος. Εκείνος πλέον βαριόταν αυτά που έκανε παλιά και τα έβλεπε σαχλά. Οι δικές του ώρες είχανε γυρίσει τούμπα. Έτσι αντιλήφθηκε ότι η ισορροπία χάθηκε εξ’αιτίας του..
Και αυτά που τον πλήγωναν περισσότερο ήτανε τα εξής διλήμματα..αν σκότωσε το παιδί που είχε μέσα του ή αν αναγεννήθηκε από τις στάχτες του με όνειρα και ελπίδες πλέον και αν αξίζει τελικά όλο αυτό. Αν Θα χάσει πολλά ή θα κερδίσει περισσότερα. Αν ο φίλος του θα μείνει εκεί. Αν θα σκέφτεται και εκείνος όλα αυτά, άραγε. Αν Θα βρούνε μια λύση στα προβλήματα τους, ή απλά θα θαφτούν όσο μεγαλώνει η απόσταση τους. Αν…

---

---

Troll ή απλά ρηχός;

Έφτιαξα αυτό το blog, γιατί πλέον το facebook δεν με καλύπτει. Δεν ανήκω πια εκεί. Δεν μπορώ να εκφραστώ σοβαρά προς τους «φίλους» μου για κάτι που με απασχολεί και να μην πεταχτεί κάποιος να πει μια μαλακία, ένα σχόλιο χωρίς νόημα / να μην το πάρει στην πλάκα.
Δεν ξέρω αν θυμάστε τον λόγο που εξαπλώθηκε το internet παντού και για ποιο λόγο έγινε αυτό, κοινωνικά πάντα. Τα θαυμάσια blogs και forums που ξεχείλιζαν από άτομα. Την ελευθερία απόψεων. Την ανταλλαγή τους. Την επεξεργασία τους. Τότε που τα dial-up δεν επέτρεπαν την 24/7 χρήση του internet.
Γενικότερα έχουμε περάσει σε ένα άλλου είδους internet/κοινωνικού μέσου δικτύωσης, του scrolling-like/chatting. Δεν επεξεργαζόμαστε τίποτα, δεν ανοίγουμε κάτι, δεν ψαχνόμαστε απλά scrolla-ρουμε. /Τις προάλλες ο άλλος μου είπε ότι το facebook δεν είναι για να ανεβάζω τις προσωπικές μου στιγμές, με αφορμή 2-3 φωτογραφίες καλλιτεχνικού περιεχομένου (για μένα), μια εκ των οποίων περιείχε και το πρόσωπο του (και μιλάμε για κοντινό μου άνθρωπο.) Έχουνε και άποψη γιατί χρησιμοποιούμε τους κοινωνικούς ιστούς βλέπεις. Δεν κοιτάν που έχει χαθεί η μπάλα ολοσχερώς..
Οπότε αποφάσισα να γράφω εδώ, τις προσωπικές μου μαλακίες που θέλω να βγούνε προς τα έξω, δίχως να ακούω τα σχόλια του κάθε «φίλου» μου. Να μιλάω γιατί έχω κάτι να πω που το έχω σκεφτεί αρκετά και δεν προέτρεξα να το φωνάξω. Και το βλέπει όποιος θέλει, όποιος πραγματικά γουστάρει. Όχι με αφορμή το scrolling σου και την παύση του για την γραφή ενός επικριτικού σχολίου.

---