24′

Posted on by roufianosroufianou

Ο μικρός, ο αρχηγός της μάζας
θέλει να είναι άντρας, ένας μάγκας
να μην μιλάει, να μην λέει πολλά
με το βλέμμα του ψυχρό να μιλά

Η μικρή θέλει να είναι άμορφη
στόχος της να γίνει η πεντάμορφη
ψάχνει το δικό της τέρας
να αισθανθεί τον χρυσό της βέρας

Και ο μικροαστός ο δάσκαλος
σε μαθαίνει πως να είσαι άβουλος
να ακούς καλά, να μην ρωτάς
«μην γίνεις της κοινωνίας μπελάς»

Η δασκάλα οικογένεια θρησκεία
στην πατρίδα εκτίει θητεία
δεν τα λέει ανοιχτά, ενώ ξέρει
αύριο, κάποιο παιδί θα λέει πως δεν ξέρει

Και εγώ μένω εδώ να παρατηρώ
πως όλα φτιάχνουν με τον καιρό
πως η μεροληψία αρνητικότητας δουλεύει
και το πρόσημο της με κυριεύει



Φρένα σχισμένα

Posted on by roufianosroufianou

Έχω μάθε πότε να φεύγω
πότε να ξανάρχομαι , πότε να σ’ αποφεύγω
Δεν έχεις μάθει ότι επιλέγεις
ακόμα και όταν επιλεκτικά το αποφεύγεις

Ο εγωισμός σου ισχυρός
ό,τι σε ταΐζει χωρίς σκέψη το τρως
οι συμβουλές σε διαπερνούν σαν ήχοι
αδιάτρητα του μυαλού σου τα τείχη

Κι όσο αρνείσαι την πραγματικότητα
τόσο χάνεις την ενότητα
Κι όσο αποφεύγεις την αλήθεια
τόσο οξύνεις την κακοήθεια

Φίλε, κάτι με βουρκώνει τελευταία
είναι κόκκινη, όχι άσπρη η σημαία
και εγώ τείνω προς το μαύρο σαν ιδέα
μυθολογείς · Χάος, Έρωτας και Γαία

Πάντα έλεγα πως αρνούμαι την βία
και χτυπούσα εμένα, μαύρη αλληγορία
σαν την ενδοοικογενειακή
κανονικότητα όταν σφάζεται το αρνί

Ο εγωισμός μου ισχυρός
για μας μένω δυνατός
την αυτοπεποίθηση σου τρως
σε ρωτώ ‘αν όχι εσύ, τότε ποιος;’

Βλέπω μου στερώ και πάλι την χαρά
σαλάτα δίχως λάδι δεν γλιστρά
Ό,τι νιώθεις όταν πας σε κηδεία
νιώθω όταν με φόβο σιμώνω στην ευτυχία

Θυμάμαι στης Νικολάου τα σκαλιά
που μου είπες «έχεις να λύσεις πολλά»
το σκέφτηκα διπλά, όταν έμειναν τα μισά
και ακόμα με μαθαίνω, με άλλων λέξεων λεξικά


Συμβατότητα

Posted on by roufianosroufianou

Πόσοι ήτανε δίπλα σου, ενώ δεν ήτανε;
Πόσοι δεν είναι δίπλα σου και είναι πάντα εκεί;
Πόσες φορές ήσουν εκεί, αλλά έλλειπες;
Και πόσες φορές έχεις μπερδέψει την αγάπη με τον φόβο;

Τόσες φορές φοβήθηκα την εγγύτητα
και έτρεξα μακρυά σου να μου κρυφτώ
Και από το πιο κοντινό και ασφαλές μου άτομο
σε μεταμφίεσα σε όλους μου τους φόβους

Πρώτη φορά συνειδητός
Πρώτη φορά επιστρέφω
Πρώτη φορά καταλαβαίνω πόσο δυνατή είσαι
Και ταπεινά ζητώ συγνώμη..

Ανασφάλεια

Posted on by roufianosroufianou

Όταν το ύψος δεν ήτανε αρκετό
με έκανες να πέφτω
να φτάνω χαμηλότερα
λες, για να πάω ψηλότερα

Όταν οι στόχοι μου αλλιώτικοι
να διαψεύδω το κέντρο μου
να μην κοιτάω την χαρά
αλλά τα εφόδια και τα μέτρα

Για αυτό ό,τι και να πετύχω
θα πιστεύω πως δεν είναι αρκετό
και όταν θα μου λέω μπράβο
το αχόρταγο τέρας μέσα μου θα γελάει

Κι ένα λουλούδι που ποτίζω
με δίδαξε ότι δεν φταίει το λίπασμα, ούτε το χώμα
αλλά ο φόβος μου για βροχή
και η τέντα μου, που του κρύβει τον ήλιο

Περισπασμός

Posted on by roufianosroufianou

Καπνίζω γιατί βαριέμαι
κάνω άλλα πράγματα για να ξεχνιέμαι
από αυτά που πραγματικά θέλω
και από καρκίνο και σήψη ονείρων πεθαίνω

Οι στόχοι μου κοινωνικοί
τους έπλασαν άλλοι για μένα πιο κυνικοί
και έτσι ψάχνω το μέτρο
μέτρο να συγκριθώ · κάπου να τοποθετηθώ

Κάποιες φορές ο μπροστινός
ο πιο άντρας, όμορφος, αποδοτικός
σε τίποτα μέτριο δεν θα αρκεστώ
μα φοβάμαι με άλλους πραγματικά να συνδεθώ

Κυρίως ο παρακάτω, ο από πίσω
σε παρατηρώ για το πως να σ’ αγαπήσω
ποτέ η γλώσσα σου δεν μιλάει
κι η άλλη του σώματος σαν ψάρι που σπαρταράει

Ροή 2

Posted on by roufianosroufianou

Πάνε τρία χρόνια που έχω με εμένα πορεία
μα και αυτό μόλις θα γίνει μια ιστορία
Έσκαψα με τα χέρια γυμνά, τόσο βαθιά
μάτωσαν πέτρες, πληγές-αγκάθια από σκαριά
Όσο συνεχίζω πιο δύσκολο, το έδαφος όμως πιο στέρεο
και το τελευταίο χιλιοστό με κάνει ακόμα πιο ακέραιο
Απολαμβάνοντας το σκάψιμο, το ταξίδι, το πιο δύσκολο..
εγώ με μένα παρέα, πλέον δεν είναι καθόλου δύσφορο

Χτίζοντας σταθερότητα με τούβλα χρόνου
χαμόγελα αναποδογυρισμένα η φάτσα του πόνου
Κάθε τόσο αναλογίζομαι το μεγάλο μου πλάνο
ποιο είναι το επόμενο, να το βρω και πως το φτάνω
Και το ταξίδι βρίσκει άτομα συντονισμένα
γύρω από τον πυρήνα μας τρέχουμε εναρμονισμένα
Το ξέρω σε κάποια στροφή, οι δρόμοι μας πως θα χωρίσουν
τα κβάντα της σχάσης, το νέο μονοπάτι να μας ορίσουν

Το παιχνίδι της ζωής

Posted on by roufianosroufianou

Παίζεις. Περνάς καλά.
Χτυπάς και απειλείσαι.
Κοιτάς γύρω και φοβάσαι.
Φοβάσαι μην τελειώσει.

Αρχίζεις να χτίζεις τοίχη
να σε προστατεύουνε εκείνα.
Πλέον δεν βλέπεις τι φοβόσουν.
Αλλά νιώθεις και είσαι ασφαλής.

Στόχος σου η βελτισοποίηση του ελέγχου
και του κάθε πιθανού ενδεχόμενου
για να ενισχύσεις την άμυνα σου.

Απολαμβάνεις την ασφάλεια σου.
Τις επιλογές σου.
Την επιλογή των επιλογών τους.
Την κατάληξη του κάθε συμβάντος.

Ξέχασες…
Ξέχασες ότι παίζεις ή φοβάσαι να χάσεις;
Ποιο ήτανε το νόημα του παιχνιδιού;
Για ποιό λόγο παίζαμε εξαρχής;

Δέστρα

Posted on by roufianosroufianou

Κόκκινο έβλεπες στα πράσινα
Επίθεση ονόμασες την άμυνα
Σφαλιάρα μετά από σφιχτή αγκαλιά
ταυτίστηκες με τα άνθη και δεν τα κόβεις πια

Σε τόσες ξηρασίες, σε τόσες βροχές
θερμοπληξίες και αστραπές
σε πίεσα, έκλαιγες, δεν σε άκουγα
ότι έψαχνες ένα περιβάλλον πιο ασφαλές

Φωνές σε διαδρόμους και δωμάτια
ηρεμία απούσα και ασφάλεια
Ακόμα περιμένω την σφαλιάρα
σαν σε έχω ανάγκη και σε κοιτάω στα μάτια

Καΐκι που πλησιάζει επιτέλους ακτή
χρόνια αναμένεται αυτή η στιγμή
να βρει κάτι ασφαλές και στέρεο
θα νικήσει η συνήθεια ή θα αποβιβασθεί;

Διάλειμμα

Posted on by roufianosroufianou

Τόσα χρόνια, τόσες στροφές,
τόσες σωστές τιμονιές
για να φτάσεις εδώ που είσαι σήμερα.
Πλάι σε αυτά που ήθελες χρόνια.

Το όνειρο σου ένας κηπουρός
που δημιουργεί ζωή και την φροντίζει.
Ένας πηγαίος κώδικας
που φτιάχτηκε με μεράκι και ζει για πάντα.

Και όλο χανόσουν σε έρωτες,
μπέρδευες τον φόβο με την απόλαυση,
τις ανάγκες σου με των άλλων.
Φελλός η μοναξιά στην επιφάνεια.

Ο δρόμος πάντα μπροστά.
Ετοιμάζει πάντα τις λακκούβες του,
αλλά αυτή η τεράστια ευθεία
μας επιτρέπει να αφήσουμε λίγο το τιμόνι..

Επ’όαση

Posted on by roufianosroufianou

Και όσο αρρωσταίνω, τόσο ψάχνω την ίαση
χάπια τα κομμάτια του βίου, φτιαχτή αντιβίωση
Και νιώθω ότι χτίζω, κι ακόμα κουτάκια γκρεμίζω
σώμα, συναίσθημα που ποτίζω, στη ψυχή μέσα ανθίζω

Υπομονή μου απούσα σε ψάχνω να σε γνωρίσω
μα είσαι απαιτητική πάλι σαν σ’ αντικρίζω
καταλήγω, μια μέρα θα έρθεις να με βρεις εσύ
πιο σώφρων, όχι εγώ, μα να με περιμένεις εσύ

Παρατηρώ τι θέλω, τι κάνω, χωρίς να κρίνω
στο τρίτο πρόσωπο μου μιλώ, μαθαίνω να με ενθαρρύνω
Παρατηρώ τι κάνεις, τι θέλεις, με φάτσα χαμογελαστή
δίπλα σαν πέσεις, φόβο μην αισθανθεί μέσα σου το παιδί

Ωριμάζω κι η μέρα της φυγής όσο πάει κοντοζυγώνει
πυροτέχνημα με κρότο, με χρώμα καθώς νυχτώνει
Ασφυκτιώ από τον αέρα και την απόσταση
κάθε μέρα στο ίδιο σημείο αντικρίζω την όαση