K33p_biking

Τα χρόνια σαν νερό, ρέουν, κυλούν
τα ηνία δέσαν και σε κρατούν
όπως τα δέσαν λες, μόνα τους θα κοπούν
όμως άθελα στρίβεις σαν σε πονούν

Ψάχνεις το τι, αλλά όχι το πως
κι η αποδοχή σε κυνηγά συνεχώς
Της μάνας επιτακτικό καθεστώς
σε δίδαξε, να είσαι παντοτινά αρεστός

Καπνός, σαν βλέπεις καπνούς
καταπίνεις στραβά, με υψηλούς παλμούς
χτύπους ακούς, τα θέλω σου παρακούς
αντιδραστικός, σε λάθος στόχο, νους

Η ζωή καλοφτιαγμένο πηνίο
η λούπα έχει φορτίο, μα πουθενά το πεδίο
ψάρι ελεύθερο σε ιχθυοτροφείο
εθισμένο στην χημεία και στο οικείο

Τα δυό φίδια στα μάτια σου σε κοιτούν
τροφή ο φόβος σου, μ’αυτόν ξεδιψούν
και όταν πεινάνε τρώνε απ’την χαρά
χρόνια σου στήνουν παγίδες αποτελεσματικά

Τα δώρα τους την μαναξιά αποπλανούν
μένουνε μέχρι οι σκέψεις να σκεπαστούν
φωλιάζουν κοντά για όταν τα χεις ανάγκη
σαν αποτσίγαρο που καπνίζεις απ’το τασάκι

Τα χρόνια περνούν και η επανάληψη εκεί
σαν έντομο που αδυνατεί στο φως να σταθεί
που περιμένει κάποιον το διακόπτη να αλλάξει
ή την μέρα που η λάμπα θα καεί με απότομη λάμψη

Οι λούπες πολλές που μπορείς να χαθείς
σαν τρενάκι που δεν σταματά ποτέ για να μπεις
σε κάθε πρόβλημα όμως υπάρχει λύση και το ξέρεις
ή την βλέπεις αλλιώς, ή το αλλάζεις, ή σηκώνεσαι και φεύγεις

Κάποιοι κάνουν παιδιά
κάποιοι υιοθετούνε σκυλιά
άλλοι χαμένοι ψάχνουν το δρόμο
ποντάρουν σ’ουσίες, ανούσιες σκέψεις και μοναξιά

Μερικοί παίζουνε πάντα
σχοινοβάτες πάνω σε ιμάντα
άλλοι θεατές το παιχνίδι κοιτούν
περιμένοντας να τους μοιραστεί μιά κάρτα

Άλλος ερωτεύεται το τρένο
αναμένει για να μπει το φρένο
άλλη άδικα αυτοτιμωρείται
λουλούδι οριοθετημένο να μην γίνει ανθισμένο

Μήπως το αύριο αναμένω σήμερα;
Να το γιορτάσω μονάχος με παρέα ανήμερα;
Να μου ορίσουνε το δικό τους το πώς, μίζερα;
Παιδί που μέσα στα χρόνια ξεχάσε το ονείρεμα..

Το ποτάμι ψάχνει θάλασσα να βρει
μα οι άνθρωποι φτιάξανε λίμνη τεχνητή
έχουνε πιο σημαντικές ανάγκες να καλύψουν
νερό να έχουνε να πίουν αν θελήσουν

Περιμένω, δίνοντας τους χρόνο
να σκεφτούν πως θα προκαλέσουν πόνο
να σκεφτούν τι θα κανουν να νικήσουν
κερδίζοντας, το εγώ τους να ενισχύσουν

Από μικρός και’γω, στόχευα πάντα την νίκη
άλλαζα τις λέξεις, για να βγούνε οι στίχοι
πλέον όμως, σε θεμέλια ήττας χτίζω
χάνοντας απανωτά, ξέρω μοναχά κερδίζω

Όσο ωριμάζω, τόσο για αυτούς σαπίζω
κι όσο χάνομαι, με βρίσκω και με συνεχίζω
ευάλωτος ζω, πρώτη ανάσα μωρού σε γέννα
φελός στην επιφάνεια, παγόβουνο στον πυθμένα