Ωμό/λογώ

Posted on by roufianosroufianou

Πλέον, τα λίγα είναι πολλά
είμαι οκ να μην νιώθω καλά
η μοναξιά ακόμη με κηνυγάει
πίνει πίνει και δεν ξεδιψάει

Και πιάνω και της μιλάω
μα εκείνη δεν απαντάει
βγαίνω την πάω στο βουνό
για να της δείξω τι εννοώ

Φτάνω ψηλά στην κορφή
ξέρω, ποιός ποιόν κυνηγάει
τα τραύματα μου επουλώνω
δεν παίζω μ’αυτά, γιατί πονάει

Κι από ψηλά, βλέπω πολλά
έχει ησυχία, και μ’ακούω δυνατά
διάλογος της ψυχής με το σώμα
το σώμα, που χρόνια ήταν σε κώμα

Η ψυχή, που λεξιλόγιο δεν είχε
όλα τα βάφτιζε άγχη
πως να καταλάβεις τι είχε
αν δεν ξέρεις καν τι υπάρχει

Όπως σε πιέσανε πρώτα
ύστερα θα πιέσεις εσύ
όπως δεν άραξες τότε
τώρα το έχεις ανάγκη πολύ

Όπως σε μάθαν να τρέχεις
θα τρέχεις για να δειχτείς
δεν σε ρώτησανε τι έχεις
αποφεύγεις μην πληγωθείς

Οι αισθήσεις ζωντανεύουν
οξυγόνο, εισπνέουν και εκπνέουν
και βλέπεις όλα είναι ορατά
αρκεί να θες να ν’ανέβεις ψηλά

Να εστιάζεις στα μικρά
μεγενθύνοντας τα εσύ
να λάμπεις σαν το φακό
και να αγαπάς την βροχή

Και τρέχεις και σε τρέφεις
γιατί τα λίγα, ποτέ δεν σ’αξίζανε
το έχεις πάρει πλέον χαμπάρι
έτσι σε μάθανε, γιατί αυτοί δεν τα πήρανε

Τυφλός δρομέας

Posted on by roufianosroufianou

Κλείνω τα μάτια και περπατώ ισόπεδα ευθεία
τα κρατάω κλειστά σαν να ξέρω την ιστορία
η ανασφάλεια με γαργαλά, μου φωνάζει όχι
και εγώ ανταπαντώ, έτσι εκπληρώνονται οι στόχοι

Το ακρότατο οριακό και κάπου ταλανίζομαι
στα όρια μου βρίσκομαι, έτσι εξελίσσομαι
Το χάνω, πέφτω κάτω, ανοίγουνε τα μάτια
κι εδώ οι περισσότεροι ψάχνουνε τα χάπια

Πιστεύοντας το πρόβλημα πως είμαι πάντα εγώ
αναδιαμορφώνω, δεν απαιτώ απ’τον περίγυρο
βρίσκω λύση, ψάχνω, έτσι με μάθανε
και τα κοινωνικό πολιτικά σας κάπου με χάνουνε

Οι γνώμες δύο, πρέπει κάπου να ενταχθώ
να πω ναι ή όχι, μη περιγελασθώ
χάνοντας έτσι την προσωπικότητα μου
στο πορτοφόλι μόνο η ταυτότητα μου

Αυταρέσκεια

Posted on by roufianosroufianou

Μεγαλώνεις μεγαλώνεις και ακόμα να βρεις τι θες.
Από μικρό παιδί ήσουν αντιδραστικό
και πάντα ήξερες τι δεν ήθελες..
Γεννημένος την μέρα του OXI.

Και συνέκρινες..και απέκλειες..και αποκλείεις.
Πάντα ήθελες κάτι παραπάνω για σένα,
ποτέ δεν υπήρξε κάτι αρκετό να σε ταϊσει.
Και δεν βιώνεις την μεταμφιεσμένη απώλεια
αυτής του φαντασιακού.

Έτσι και αλλιώς
δεν τα πήγαινες ποτέ καλά με τις απώλειες.
Και δεν μιλάω για τις πραγματικές.
Αλλά για τις άλλες..
Ιδιαίτερα των παιδικών σου χρόνων.

Και αναλογίζεσαι πλέον ότι τα πολλά είναι λίγα
και αντίστοιχα τα τόσα που δεν θες..
Περισσότερα από πριν.
Πολλά και φτηνά στην αξία τους και αυτά.

Και μια μέρα καταλήγεις ότι το λίγο
και η κοινή συνισταμένη σε όλα είσαι εσύ.
Και το πόσο λίγο άξιζες..
Εσύ πραγματικά για σένα.

Γιατί η τιμή σου πάντα οριζότανε από κάτι άλλο,
των ετεροκαθορισμένων επιτυχιών σου.

Και όσο συνεχίζεις να σε πουλάς χαμηλά
και να σε αγοράζεις ψηλά
τόσο θα χάνεται η αξία σου στον πληθωρισμό τους.

ΟΧΙ στα ξένα συναλλάγματα.

re-Why&D

Posted on by roufianosroufianou

Από τις πολλές αλλαγές
τρέχω δεν περπατώ
καιρός να τις εισπνέυσω
στην μυρωδιά να εθιστώ

Στόχοι που δεν πέτυχες
προσπάθησες για καιρό;
δικοί σου ή των άλλων
βάδην προς τον γκρεμό

Οπτική έγινε οπτασία
με κεραυνό εν αιθρία
η σχέση θέλει και τους δύο
κι η ομάδα πρωτοβουλία

Ενέργεια που έφυγε
κάπως μεγάλωσες λες
τα παράτησες κάπως νωρίς
το αύριο σου μοιάζει με χθες

Άμπωτη

Posted on by roufianosroufianou

Κάθε βράδυ φουσκώνω σαν την παλίρροια
τα πρωϊνά τα τέρατα μοιάζουνε με μεγαθήρια
ψάχνω τον ήλιο, το φως από την άλλη
το σκότος σκάει πάλι, με μια έλξη μεγάλη

Και χάνω πάλι την ισορροπία μου
δεξιά αριστερά και πάλι στην ευθεία μου
Ο ήλιος κρύφτηκε, έχει έρθει η σελήνη
και ότι θάφτηκε μυρίζει νιτρογλυκερήνη

Το μάταιο φτάνει και αυτό στο τέλος του
η επανάληψη ορίζει τους χαμένους του
αναρωτιέμαι ο θηρευτής είμαι ή το θήραμα
ή απλός παρατηρητής επηρεάζοντας το πείραματα

Περιοδικό φαινόμενο κάπως μεταβαλλόμενο
περιμένοντας καιρό το μη αναμενόμενο
και όλο γράφω, ξεγράφω, παραγράφω
παύσεις και απουσίες για να σου πουν υπάρχω

Το γράμμα

Posted on by roufianosroufianou

Είσαι ένα υπέροχο και γλυκό πλάσμα
που πέρασα πολύ όμορφα μαζί του
και μάλλον θα τα ξαναέκανα όλα από την αρχή
και ας είχαμε το ίδιο αποτέλεσμα..
Περιμένοντας κάτι να αλλάξει αυτην την φορά…

Προσπάθησα να γκρεμίσω σιγά σιγά
όλα τα τοίχη που έχτισες για άλλους,
αλλά τα τοίχη πρέπει πρώτα
να θέλει τα γκρεμίσει αυτός που ζει μέσα τους.
Αλλιώς…μιλάμε για πολιορκεία
και εγώ στρατιώτης δεν είμαι.

Σου αξίζουνε πολλά παραπάνω
και πιστεύω ότι θα τα έχεις
γιατί μια μέρα θα βάλεις εσένα προτεραιότητα
και όλους τους φόβους σου χαμηλότερα
αφήνοντας το παρελθόν πίσω,
παραγκωνίζοντας ότι αυτό σου έχει αφήσει
και θα ανθίσεις σαν όμορφο λουλούδι.
Ελπίζω να έβαλα το λιθαράκι μου σε αυτό.

Μην μπερδεύεις τι σου αξίζει με την ολιγάρκεια.
Δοκίμασε, απόλαυσε και κατέρριψε ότι δεν σ’αρέσει.
Αυτό μας αξίζει.

Φανταζόμασταν συνέχεια το μέλλον
και δεν αφήναμε να γίνει πραγματικότητα.
Ώσπου κοίταξα μόνος πλέον και εγώ το παρόν μου.
Κοίταξα άλλες διαδρομές..
γιατί το ξέρω..
Μας αξίζουνε πιο πολλά.

420

Posted on by roufianosroufianou

Δέκα χρόνια συνήθεια
έχουνε μείνει πολλά
το δουλεύω σιγά σιγά
σαν του φραπέ την γουλιά

Κυνηγητό όπου πάω
η μοναξιά μου όλο μένει
σαν φάντασμα χρόνιο
σε έπαυλη στοιχειωμένη

Και αν σε καταλαβαίνω
και όλο κατάματα σε κοιτώ
νιώθω πως είμαι λίγος
και στην ψυχή μου πεινώ

Και ας είμαι τριγύρω
από άτομα που αγαπάω
τελευταίο πέταλο πάντα εγώ
δεν μ’ αγαπάω κι όλο μαδάω

Πάντα από το ένα άκρο
πήγαινα ευθύς στο άλλο
ισορροπία βρίσκοντας
σε μένα πάλι ποντάρω

Μίλησα πάλι πολύ
αφήνω αυτό κάπου εδώ
να θυμίζει την άρνηση
της θέλησης το φως για να δω





Αυτοπαθείς

Posted on by roufianosroufianou

Τα θέλω των άλλων, τα θέλω μου
σας βρίσκω μα χάνω τον Μπέλο μου
δυάδα μονάδα το ταίρι μου
οφθαλμαπάτη στα ενδότερα μέρη μου

Καθρέφτισμα το μόνιμο λάθος σου
το δέντρο κάλυψε όλο το δάσος σου
ακόμη κλειστό-μυαλος στα τριάντα σου
παράβλεψη προβλημάτων το πλάνο σου;

«Ο καθένας κοιτάει την πάρτη του»
μιλάς μόνο για το σινάφι του
«κοίτα το ένα, του άλλου, το άλλο της»
μάλλον δικό σου και όχι σημάδι της

Προβλήματα που λύνουμε όλοι μας
ανταλλάζουμε τα βράδια τα ζόρια μας
κοντοζυγώνει το τέλος της ώρας μας
ας χαράξουμε επιτέλους τον δρόμο μας

Τα θέλω μου’γιναν τα θέλω σας
επιλέγω το κέντρο πρωτεύουσας
όσο πλατωνικός είναι ο έρως μας
τόσο απομακρύνομαι στο τέλος της μέρας μας

Δεν μιλάω πλέον για την πάρτη τους
άλλο το πάρτι μας και άλλο το πάρτι τους
γκρινιάζεις συνέχεια για την φάση τους
ενηλικιώσου, βάλε επίκεντρο επιτέλους την πάρτη σου

Ναι, Φοβόμαστε

Posted on by roufianosroufianou

Ψάχνοντας τον σκοπό
σαν γητευτής το κακό
που ότι και αν συμβεί
θα συμβεί γιατί η μοίρα του το έχει γραφτό

Φόβος μας η μοναξιά
σαν μουντή ζωγραφιά
που σου λέει πολλά
τραύμα ανεξίτηλο που στο κέρασαν απ’τα παλιά

Φόβος μας και η πλήξη
σαν βουτιά από τα ύψη
με τέλος κάπως γνωστό
μην περάσουν τα χρόνια και τίποτα δεν σε εκπλήξει

Φόβοι με πρόσημο αρνητικό
σαν ηλεκτρονίου φορτίο ηλεκτρικό
ένα καινούργιο ξόρκι όμως
σε έμαθε να βγάζεις το φορτίο· και το πρόσημο θετικό

Οr.οικτο

Posted on by roufianosroufianou

Σκάβω με τα εργαλεία μου
με τον φακό σας για να βλέπω
στα σκοτάδια και στα χνάρια μου
και βλέπω ότι πάντα παραβλέπω

Πλέον σβηστός στην εργονομία
δεν ανάβω πια σαν καπνογόνο
στραβό παιδί που πάει μόνο ευθεία
αντιμέτωπο με κάτι φαντασιακό που λένε χρόνο

Στην γη πατώ γερός σαν δέντρο
στον άνεμο σταθερός σαν stabilizer
το μπλε στης φωτιάς το κέντρο
και στο αναπάντεχο τσουνάμι organizer

Ανέμελος γλάρος ψηλά πετά
κοιτά την γη όπως εμείς ουρανό
θέλει και αυτός κάτω να τρέχει, να περπατά
παιδί που έχει δύο γονείς και ξέμεινε για πάντα ορφανό