K33p_biking

Ηρεμία, σε βρήκα ξανά μοιραία
δεν ήταν ωραία, αφότου κόψαμε παρέα
τώρα θέλω, θέλω να σε συνηθίσω
να γίνεις κομμάτι μου, ώστε όταν σε χάσω να σ’ αναζητήσω

Προσέχοντας πως προσεγγίζω
με ποιους και τι χτίζω, ώστε να ανθίζω
που επενδύω, πότε βουτάω, πότε αναδύω
πάντα να είμαι ζεστός μέσα στο κρύο

Τα προς το ζην τα στήσαμε προσεκτικά
είναι παγίδα και πια δεν ανησυχώ γι’ αυτά
υλικά που ειν’ γλυκα, ποια υλικά αγαθά;
θα σε πνίξουν, μια σφιχτή και καλοδουλεμένη θηλιά

Εαυτέ μου, υποσχέθηκα να σε προσέχω
να μην μπλέξω, να με αντέχεις και να σε αντέχω
στο ρολόι μπροστά, να κάνουμε υπομονή
το ξέρω, το ξέρεις η άκρη είναι εκεί και θα βρεθεί

Λάθη γίναν σωστά, και προχωράμε μπροστά
βαδίζοντας σε μονοπάτια που δεν είναι γνωστά
σαν τον δύτη που δεν κολλά στην επιφάνεια
παίρνει ανάσα βουτά και χάνεται μεσ’την αφάνεια

Ο στόχος απλός ο στόχος απτός
να περάσουμε καλά δίχως το πως
περνάει ο καιρός μπαίνει άγχος απέξω σαν φως
το κάνω παραγωγικό όπως ο κύκλος είναι τρόχος

έχω τα σχεδία μου τα αλλιώτικα πλάνα μου
να ζήσω αλλιώς να σβήσω την ανεκπλήρωτη ανάγκη μου
μου λείπει η ηρεμία και το νιώθω σαν βια
θα έρθει ο καιρός να αντιδράσω να λυθούν τα ηνία

μέχρι τότε υπομένω, και αυτό με κράτα θυμωμένο
συναίσθημα είναι και αυτό, σαν σκυλί λυσσασμένο
του κάνω παρέα, ασχολούμαι μ’ ένα από τα εννέα
το καίω και βγαίνουν άλλα όπως η ύδρα η λερναία

με όλα αυτά έχω πήξει, δεν ξέρω τι με γεμίζει
το βρίσκω το χάνω σαν μονοπάτι που βράδυ δεν φωσφορίζει
γυρνάω πλάτη, ξαναβρίσκω το μονοπάτι
που είχαμε μείνει; έχασα ή μήπως κέρδισα κάτι;

Και ψαχνω καποια να γεμισει τα κενα μου
κενα μου που αφησανε ο μπαμπας και η μαμα μου
σκοπος μου να την βρω για να την χασω
να εχω κατι να ασχολουμαι να γερασω

προσπαθω να αλλαξω, προσπαθησα να τα ξεχασω
προσπαθω να τα λυσω και καπου να αραξω
ομως οταν τα λυσω δεν θα σε εχω ποια αναγκη
και δεν ξερω αν θα βρισκομαστε αγαπη

εθισμενος στην μανουρα και τα λάθη
θελω να βρω κατι καινουργιο για να με ρημαξει
ή μηπως το καινουργιο απλα με ψάχνει
να κρυφτώ απλά στο σπίτι, μπόρα είναι να περάσει

το ταξιδι εγκλωβιστηκε αναμεσα σε τεσσερεις τοιχους
σα να αποκοιμήθκα από των σειρηνών τους ήχους
θα πεσω πάλι για ύπνο, χαμενος ζαλισμενος
με την πεποιθηση να ξυπνησω απο την ζωη φτιαγμενος

Έφυγα αδύναμος, μέσα στις ανασφάλειες και στην αναζήτηση για λίγη συντροφιά και ασφάλεια. Γύρισα πιο μοναχικός, πιο ήρεμος, πιο ισορροπημένος, μέσα στην ασφάλεια που εγώ έχτισα αυτές τις ημέρες. Αποφασισμένος να ασχοληθώ με μένα.

Έφτασα δίπλα σε αυτό που νόμιζα ότι ήθελα, μια συνουσία σε μια βραδιά χωρίς νόημα και την αρνήθηκα. Γιατί ο εαυτός μου δεν θέλει αυτό, θέλει επικοινωνία, κατανόηση και ροή χωρίς μοχλέυσεις, επιδείξεις, πρέπει και δηθενιά. Θέλει τα πράγματα να κυλάνε δίχως σκέψεις αλλά από συναίσθημα και ασυνειδητότητα.

Έφτασα ξανά κοντά στην φύση και την ροή της, που με τον καιρό στην πόλη έχω δημιουργήσει παροπίδες και δεν την παρατηρώ. Και ένα ΣΚ εκτός, είναι η αλήθεια μέσα στο ψέμα. Μια αλήθεια που προσπαθώ να γίνει μεγαλύτερη και να νικήσει τον αντίπαλο της.

Βάσει ορισμού, ζωντάνια θηλυκό μόνο στον ενικό:

1. το να είναι κάποιος ζωντανός, να έχει δηλαδή μια ενεργητικότητα, μια έντονη δραστηριότητα
2. ζωηράδα, ζωηρότητα, φρεσκάδα
3. (μεταφορικά) το να φαίνεται κάτι σαν ζωντανό και παραστατικό, να προκαλεί έντονη εντύπωση

Δεν ξέρω τι χαρακτηρίζει από αυτά τον μέσο άνθρωπο της Αθήνας. Ζωηράδα για τσαμπουκά; Ενεργητικότητα για υποδείξεις; Επιφανειακή εντύπωση; Φρεσκάδα στα ρούχα και στα μαλλιά; Δεν ξέρω… Αλλά δεν μας επηρεάζει κιόλας, υπάρχουμε και εμείς αδερφέ.

Τελευταία, προσπαθώ να αναπαράγω τις διαθέσεις και τις συνήθειες που προέκυψαν στο ελεύθερο (προηγούμενο κείμενο), μετά από 5-8 μέρες προσαρμογής. Φυσιολογικές συνήθειες που προέκυψαν φυσιολογικά στις περισσότερες παρέες, όπως και στην δικιά μας.

Προσπαθώ. Αλλά είμαι μόνος μου ή στην καλύτερη με άλλον έναν, κάθε φορά και διαφορετική/ό ανάλογα την ενέργεια. Δεν είναι συνήθεια η παρεκτροπή από τα συνηθισμένα και δεν προτιμάται.

Οπότε και συνήθισα αρχικά την μοναξιά και την είδα μοναχικότητα. Είμαι εγώ και ο εαυτός μου. Κάνουμε παρέα. Τα λέμε. Συνυπάρχουμε. Αγαπάμε τις χαρές και τις λύπες παρέα.

Προσπαθούμε να δούμε την καθημερινή σαν Παρασκευο-Σάββατο. Προσπαθούμε να μην μας επηρεάζει η έννοια του χρόνου και του χώρου. Προσπαθούμε να μην επηρεαζόμαστε από συμπεριφορές. Προσπαθούμε να μπούμε στην ροή των πραγμάτων και όχι να καθορίσουμε την ροή τους. Προσπαθούμε και είναι ένα παιχνίδι και αυτό.

Φυσική ροή των πραγμάτων, χωρίς κανονίσματα, ακριβείς ώρες, καταναγκασμούς και πρέπει . Χωρίς συναισθήματα μπούμεραν.
Μια βόλτα που καταλήγει σε κάτι απρόσμενο. Μια συζήτηση που καταλήγει σε κάτι απρόσμενο. Μια συζήτηση που καταλήγει σε μια νέα ιδέα. Δύο κουβέντες με έναν ξένο που γίνεται φίλος. Τρεις άνθρωποι με τόσα κοινά.

Διακοπές που σου βάζουνε σκέψεις. Διακοπές που σε αλλάζουν. Διακοπές καλύτερες και από τρελογιατρούς. Νέες παρέες, νέα πρόσωπα, απίστευτοι χαρακτήρες. Συναισθήματα για ανθρώπους που γνώρισα σε δύο μέρες.
Ποτάμια μελωδικά που αποβάλλουνε στρες. Νερά που τρέχουνε αέναα. Μονοπάτια που αλλάζουνε κάθε μέρα, διότι τα βλέπεις αλλιώς μέρα με την μέρα.
Σκηνικά απρόσμενα, που θα πόνταρες ότι δεν θες να συμβούν. Συναισθήματα που δεν είεχς νιώσει για τόσες μέρες. Που έγιναν πλέον αυτά η «ρουτίνα», αλλά παραδόξως απίστευτη, που ίσως κατέληγε και αυτή βαρετή κάποια μέρα.
Άνθρωποι με απίστευτες ιστορίες. Άνθρωποι που σε θαυμάζουν όσο τους θαυμάζεις σε λίγα λετπά. Συζητήσεις αληθινές, ουσιώδεις που ξέφυγαν εξαρχής από την επιφανειακή σφαίρα. Συζητήσεις με νόημα.

Μοναχικότητα αναγκαία που προσφέρει παρά αφαιρεί. Μοναχικότητα μέσα στην κοινωνία που συμβιώνει αβίαστα και ολοκληρώνεται.

Άγχος και υποχρεώσεις νεκρές.

Η Όρεξη μας κάθεται δίπλα από το μνήμα της ελπίδας και σκάβει τον τάφο της. Τον σκάβει σιγά σιγά περιμένοντας. Γεμίζοντας τον παρονομαστή μίας πιθανότητας, της πιθανότητας εκείνης να συμβεί το απρόσμενο.

Όμως του απρόσμενου τον δρόμο, τον έχουνε γεμίσει ζεστά κάρβουνα η Κατάθλιψη και η Ανία. Δύό φίλες που συνεργάζονται αρκετά καλά εδώ και χρόνια. Ενάντια σε κάθε απρόσμενη χαρά και ελπίδα.

Στην γωνία κάθεται και κοιτάς ένας τύπος. Γελάει ειρωνικά. Μάλλον αυτός κατευθύνει τον αριθμητή και έτσι έχει το πάνω χέρι. Δεν φοβάται για τίποτα. Τον έχεις αφήσει να έχει τον πλήρη έλεγχο. Είσαι πολύ μικρός μπροστά του πλέον. Το όνομα του Εθισμός.

Δεν ξέρω πως θα καταλήξουν τα πράγματα. Δεν έχω εγώ τον έλεγχο. Εσύ τον είχες.Καιρός να τον ξαναπάρεις πίσω. Προτού να είναι αργά.

Σειρά έχει η ζωή σου. Τα τετραγωνικά μέτρα για το δικό της μνήμα έχουν δοθεί από την «διεύθυνση».

Βιάσου. Προτού να είναι αργά.

---

Θα μιλήσω για μένα, οι  γενικεύσεις επιτρέπονται.

Τόσα χρόνια μεγαλώνω για άλλους, κάνω πράγματα για άλλους, σε ένα σύστημα προτύπων και νορμών για άλλους. Με μικρές δόσεις ελευθερίας από την μικρή ηλικία μέχρι και τώρα ανέπνεα, αναπνέω και συνεχίζω να αναπνέω και αν δεν ανέπνεα θα είχα κατάθλιψη, αν δεν έχω-είχα-έχω.

Τώρα πλέον οικονομικά αναξέρτητoς συνεχίζω στον ίδιο δρόμο, γιατί τόσα χρόνια συνήθειας δεν περνούν αδιάφορα, δρόμοι πιθανοτήτων στον εγκέφαλο είναι όλα. Τουλάχιστον συνειδητοποιημένος πλέον για αυτά τα πρέπει και τα μη, προσπαθώ να τα αποβάλλω όσο γίνεται, σιγά και σταθερά δίχως βιασύνες.

Αν η συμπεριφορά μου δεν αρέσει, δεν είναι ότι είμαι στα αρχίδια μου. Απλά βάζω τον εαυτό μου πρώτο. Δεν είναι εγωϊστικό μην προτρέχεις. Σε μια ιδανική περίπτωση θα περιτρυγιρίζόμαι από άτομα που θέλουμε και όχι που θέλω και δεν θέλουνε ή το αντίθετο. Άτομα που δέχομαι όπως είναι, δίχως να θέλω να αλλάξουνε ή να κράζω όταν δεν γίνεται αυτό που θέλω ή το αντίστροφο, σαν νιάνιαρα. Μαθαίνω να υπάρχω και ύστερα να υπάρχουμε.

Προσπαθώ επίσης να μην επιβάλλω τα θέλω μου σε άλλους, ούτε να κάνω ότι μπορώ για να τα πετύχω. Μια ερώτηση απλή, «θέλεις;». Μπορεί να είμαι συνειδητοποιημένος, αυτό δεν σημαίνει ότι το επιτυγχάνω. Τουλάχιστον είναι μια αρχή για να ξεκινήσω να θέλω και να τρέξω παρέα με εμένα μακριά από τα πρέπει.

---

---

Προσπαθούμε να δώσουμε σημασία σε πράγματα/ενέργειες που δεν έχουν, αντί να εκτιμάμαι αυτά που υπάρχουν.
Εφευρίσκουμε καινούργια αντικείμενα, καινούργιες ασχολίες. Τους δίνουμε σημασία. Υπάρχουνε. Υπάρχουμε μέσω αυτών. Τα εφηύραμε για να υπάρχουμε. Αλλα γιατί; Μήπως εν τέλει όλα μας φάινονται βαρετά; Ή μήπως εμένα;

Είναι δυνατόν σε έναν κόσμο με 11.2 δισεκατομμύρια ανθρώπους να βαριέσαι; – Είναι αδύνατον, εκτός αν έχουμε καταντήσει βαρετοί οι ίδοι. Το περιβάλλον είναι ίδιο.
Αντι να παίζουμε το παιχνίδι που λέγεται ζωή, εφευρίσκουμε καινούργια παιχνίδια που εν τέλει δεν τα παίζουμε, αλλά μας παίζουν.
Εφευρίσκουμε καινούργιες υποχρεώσεις, καινούργιες δουλειές (και όχι ασχολίες), καινούργια στερεότυπα, καινούργιες νόρμες.
Εφευρίσκουμε καινούργια αντικείμενα, για δική μας διευκόλυνση και εν τέλει τα υπηρετούμε. Παράγουμε όπλα 24/7 για χάρην της παγκόσμιας ειρήνης..
Μήπως το παιχνίδι είναι πολύ πιο απλό από ότι το βιώνουμε;
Μήπως απλά το γεγονός ότι παίζουμε το παιχνίδι είναι αρκετό;
Μήπως το τίποτα ή απλά ο χώρος που μας περιβάλλει περιέχει περισσότερη σημασία;
Μήπως απλά θα έπρεπε να ζούμε δίχως την έννοια του χρόνου;
Δίχως όρια, νόμους και κανόνες;

Μήπως αν σου έλεγαν ότι το παιχνίδι δεν έχει νικητή αλλά μόνο χαμένους είχε διαφορά..;

---