Μικρός θυμάμαι είχα όνειρα
και εκείνα με κατευθήναν
την ταυτότητα μου ορίζαν
από το σύνολο με ξεχώριζαν

Όλο στόχους βάζω
πιέζω για να πετύχω
στης επιτυχίας τον ήχο
μαγκώνω να μην αποτύχω

Να γίνω κάπως καλύτερο
σε αυτό σε εκείνο το άλλο
διαβάζω κάτι βαθύτερο
το ακατονόητο, κατανοητό να μου κάνω

Λέω να χάσω κιλά
μα φοβάμαι την ζυγαριά
φοβάμαι την καινούργια ταυτότητα
πως θα ζω χωρίς την ποσότητα

Και όλο εφευρίσκω εθισμούς
απ’τον σκοπό να με απομακρύνουν
όπως η δουλειά η ασταμάτητη
την ενδοσκόπηση να εκμηδενίζουν

Σε μένα πιστεύω
μου φωνάζω είμαι αρκετός
με παγίδες μου κρύβω το πως
στην πρώτη στραβή σβήνω το φως

Η κοινωνία ορίζει την σίψη
και εγώ πως μεγαλώνω..
πως δεν έχω ενέργεια..
και ότι κάπου μάλλον τελειώνω..