Ξεσκαρτάρισμα φύλλων..

Posted on by roufianosroufianou

Η επικοινωνία και η μετάφραση είναι το παν
με κάποιους πάει καλά, με κάποιους άλλους ούτε καν
Και πρέπει να αγαπιόμαστε λέει, επειδή καμπόσο γνωριζόμαστε
όπως και οι γονείς σου έπρεπε, τοξικό όμως το πως αγαπιόσαστε.

Αγάπη ειναι μεν το νοιάξιμο και η ανιδιοτελής φροντίδα
όμως ειναι και η ειλικρινής και ανοιχτή μεταξύ μας επικοινωνία
Ψυχικά το να αναπτύσσομαι, όσο αναπτύσσεσαι.
Να μην αλληλοχτυπιόμαστε, όσο εγώ και εσύ, παλεύεις κι ελίσσεσαι.

Όσο εξελίσσεσαι, να σε σέβομαι και να είμαι εκεί
να καλύψουμε αυτό που σου λείπει από μικρό παιδί.
Χωρίς πίεση να ανατήλλουμε, ο πίνακας να βαφτεί.
Να ζωγραφίσουμε, την μαύρη μας μέρα να γίνει χρωματιστή.

Να είμαστε μαζί οι έξυπνοι και οχι οι χαζοί..
Να μην φοβάσαι το τι θα γίνει, που θα πάει και το τι θα συμβεί..
Αν συμφωνούμε είμαστε μαζί την ώρα της μπόρας, στην καταιγίδα παρέα..
Αν οχι απομακρυνόμαστε λίγο, και ναι, ειναι εντάξει ΚΑΙ αυτο σαν ιδέα.

Και αν κάποιες μέρες μαλώνουμε, πίστεψε με εχει νόημα
γιατί αλλάζουμε όσο μεγαλώνουμε, οχι μην αρχίζεις πάλι τα μα..
Και αν κάποιες φορές δεν βγάζω νόημα και μου λες όλο γκρινιάζω,
παλεύω να σε τραβήξω κοντά, ουρλιάζω, τεντόνομαι και σε αρπάζω.

Η συνύπαρξη και η ταυτόχρονη ελευθερία
θα συμφωνήσουμε οτι λείπει σαν στόχος και έχει γίνει η αιτία.
Για πολλές αποστάσεις και πολλές ανέκφραστες εντάσεις..
Ξύπνα, κοιτάω τι μπορείς να κερδίσεις και όχι το τι θα χάσεις..

16/11/22

Αν;Ικανός

Posted on by roufianosroufianou

Το πιό εύλεκτο σου καύσιμο η αποδοχή,
ενός που μπορεί να φτάσει το άφταστο.
Να ξεπερνάς τα όρια που ορίζουν.
Εκεί που δεν μπόρεσαν οι άλλοι.

Και πάντα μπορούσες,
πάντα τα κατάφερνες.
Χωρίς ίσως την σωστή αφετηρία..
Παρορμόμενος από κύματα που δημιούργησαν άλλοι.

Ακόμα και όταν πίστευες στο έναυσμα σου
στο τέλος της διαδρομής..
μετά τα χειροκροτήματα..
αναρωτιώσουν για την ένταση τους..

Τι και αν όλα τα μονοπάτια
καταλήγουν στον δικό σου θησαυρό;
Αφού η απόκλιση από αυτά, ήτανε πάντα επιλογή σου.
Με τον αποπροσανατολισμό, το έναυσμα της επιτυχίας σου.

Τις δύσκολες ώρες που ξεφυσάς,
εκείνα τα λεπτά που νιώθεις χαμένος,
είναι τα δευτερόλεπτα
που μπορείς να επιλέξεις να αποκλείσεις.


Τα πάντα είναι σχετικά,
μετρικές από το σημείο αναφοράς σου.
Δάσκαλος που δεν πιστεύει στα παιδιά του..
Πως το αίτιο να αλλάξει το αποτέλεσμα;

Επιστροφή στην Πάλλετ

Posted on by roufianosroufianou

Μικρό παιδί με ψυχή ατέρμονα διψασμένη
αφήνω τον εαυτό μου, εκείνος να μου πει τι θέλει
σε παιχνιδάδικο την επόμενη κασέτα ψάχνω
ψάχνω το επόμενο μακροπρόθεσμο μου πλάνο
πλέον επιλέγω, πλάνο κοντινό μόνο σε μένα
ξέρω πως όλα τα άλλα θα ξεφτίσουν μια μέρα
εκνευρίζομαι με πρότυπα και απομιμήσεις
πλέον ελεύθερος, δεν υπάρχει άλλοθι αμύνης

Και όταν το βρω θέλω σ’αυτό να επενδύσω
για να το ζήσω, να το χαρώ, να το τερματίσω
Κάτι καινούργιο από αυτό να μάθω
το αυγό θέλει μεράκι, μέρες, μήνες να εκολάπτω
Μαθαίνω, τίποτα ποτέ δεν τερματίζει
αν θέλεις βρίσκεις κάτι νεο σ’αυτό να σε εθίζει
Χρόνο να επενδύω, όχι κωδικούς, μια μίζερη ξεπέτα
αλλιώς και αυτό θα ξεχαστεί, μια σκονισμένα δισκέτα

M

Posted on by roufianosroufianou

Απ’την πρώτη στιγμή ήσουνα ζωηρός
δεν καθόσουνα κάτω
ήθελες πάντα να μάθεις το πως

Τα μάτια σου στρογγυλά μεγάλα
ρουφούσαν την πληροφορία
ρωτούσανε πολλά και ήθελα να μάθουν κι’άλλα

Μέσα στην ρωγμή δύο πολιτισμών
ήσουνα και για τους δυό εκεί
και ας ήτανε και οι δυό απ’αυτούς απών

Κι όλο κοιτούσες, σκεφτώσουν και ρωτούσες
έψαχνες το νόημα
μα δεν υπήρχε και απορούσες

Το παιδί ήθελε να ανήκει κάπου
και να νιώθει ασφάλεια
απ’την μαμά και από τον μπαμπά του

Τα κενά τους, με τα δάκρυα του γεμίζανε
συναισθηματικά παίρνανε
και ελάχιστα που ζήταγε πίσω του δίνανε

Τα κενά αυτά τα κάλυπτε απο άλλους
ερωτικές σχέσεις, φίλους
και άλλους κύκλους φαύλους

Πληγώθηκε μικρός και ύστερα πίσω πλήγωνε
έπαψε πλέον να κλαίει
κι η απόρριψη τον θύμωνε και φίμωνε

Κατάφερε να είναι από άλλους σημαντικός
έντονται απαιτητικός
μα μέσα του έσβηνε αντί να δυναμώνει το φως

Ώσπου μια μέρα έσβησε και τα έκανε όλα πέρα
δεν ήθελε άλλο να πληγώνει
συμπεριφορά προίκα λογικά απ’τον πατέρα

Τα έβαλε κάτω, σταμάτησε να υποκρίνεται
σκέφτηκε ότι απλά
κρίνοντας κρίνεται και έπαψε πιά να συγκρίνεται

Ξεκίνησε να σέβεται τον εαυτό του, τον περίγυρο του
δεν ήτανε κάποιος πια
και είδε το φως από το παράθυρο του

2. 10′ acabελα

Posted on by roufianosroufianou

Δεύτερη μερά ξημερώνει και με ψάχνουν
δυό φίλοι είπαν γιατί δεν τους είπα να βάψουν
καλό το μόνος, αλλά η παρέα καλύτερη
και η δουλειά γίνεται κάπως ελαφρύτερη
Πως να εκτιμήσεις την παρέα αν δεν μείνεις λίγο μόνος
πως να τα βγάλεις από μέσα σου αμα δεν υπάρχει πόνος
καλύπτοντας τα κενά σου με γύψο και με στόκο
κούφια θα είναι και όταν τα χτυπάς θα κάνουν κρότο

Ίσως τελικά να μην καταλήξω μόνος
και ίσως να μην είναι δικός μου τελικά ο φόβος
Ίσως κάποιοι ανακυκλώνουν αντιδράσεις
ίσως κάποιοι αγαπούν τις αντιφάσεις
Η επανάληψη ίσως αλλάξει το αποτέλεσμα
ίσως η Τροία να υπήρχε μα να μην υπήρχε η Έλενα
Εγώ θα μείνω εδώ πειράματα να κάνω
τα άτομα να βλέπω πως το τρέχουν όταν κάπως τα ζεστάνω

1. 10′ acabελα

Posted on by roufianosroufianou

Δωμάτιο αλλουνού που ξέμεινα εγώ να βάφω
σταμάτησα ενώ ξαναξεκίνησα πάλι τον μπάφο
διάλειμα για να ξεκουράσω τα χέρια μου
στο πληκτρολόγιο βγάζοντας τα τσιγκέλια μου
μόνος, τόσο μόνος που το απολαμβάνω
νιώθω χρυσός, Κρίσος όταν από τα σκατά με βγάζω
τα λόγια του καλύτερου μου φίλου πόνος
να προσέχω γιατί θα καταλήξω μόνος

Και μια συγνώμη δεν θα ακούσω λογικά
πάραυτα, ακόμα σβήνω επαφές εγώ απο τα παλιά
και ακόμα λέω όχι σε κάθε έρωτα κάλπικο
θα περιμένω τον αληθινό όπως το Χάτσικο
και ακόμα επιμένω να με βρω στην επιφάνεια
όχι μες στην ντουλάπα σαν την πόρτα της Νάρνια
από φτηνές ατάκες το 12 το καλό
τα μάτια μου 16 και το σύστημα μου το οχτώ

Τόρος

Posted on by roufianosroufianou

Αγοράζουμε πράγματα που φοβόμαστε μην χάσουμε
μην τα γρατζουνίσουμε και χάσουνε την αξία τους.
Επενδύουμε σε αυτά.
Αγοράζουμε άλλα για να τα προστατεύουμε.
Τα κάνουμε μέρος της ζωής μας, αναγκαίο
ξεχνόντας τις υπόλοιπες, μάταιες πλέον, επιλογές.

Ύστερα τρέμουμε μην βιώσουμε την απώλεια τους
λες και θα χάσουμε κάποιο δάχτυλο μας
και δεν θα είμαστε πλέον λειτουργικοί.

Ώσπου μια μέρα ξυπνάς και νιώθεις τόσο μόνος..
Και δεν είναι αρκετό ούτε αυτό
για να σου αυξήσει την ντοπαμίνη..

Και η λύση και αυτού του προβλήματος;
Να βρούμε το επόμενο,
που θα καλύψει το κενό του προηγούμενου.

Το νέο μοντέλο.
Το καλύτερο.
Το ένα…

Ολική ανάκλαση

Posted on by roufianosroufianou

Αγόρασε στον εαυτό σου έναν καθρέπτη,
να κοιτάς τον εαυτό σου από άκρη σε άκρη
και να μην ντρέπεσαι για αυτόν.
Να είσαι εξοικειωμένος με την κάθε του σπιθαμή
με την κάθε του καμπύλη, με το κάθε του παράξενο.
Να τον αγαπήσεις μέσα στην επανάληψη του θεάματος.

Αγόρασε στον εαυτό σου έναν καθρέπτη
να είναι εκεί στην άκρη του δωματίου μόνος
βράχος να σου υπενθυμίζει να μην ντρέπεσαι
να μην ντρέπεσαι για σένα
και ότι είσαι αρκετός.

Αγόρασε στον εαυτό σου έναν καθρέπτη,
να κοιτάς την πραγματικότητα στα μάτια,
όταν το θες και όταν δεν το θες.
Να σου θυμίζει ότι αυτή εκεί είναι,
όταν την ζούμε και όταν την αγνοούμε..
Kαι ότι εμείς πάντα θα κάνουμε τα πάντα
για να την βλέπουμε αλλιώς.

Ωμό/λογώ

Posted on by roufianosroufianou

Πλέον, τα λίγα είναι πολλά
είμαι οκ να μην νιώθω καλά
η μοναξιά ακόμη με κηνυγάει
πίνει πίνει και δεν ξεδιψάει

Και πιάνω και της μιλάω
μα εκείνη δεν απαντάει
βγαίνω την πάω στο βουνό
για να της δείξω τι εννοώ

Φτάνω ψηλά στην κορφή
ξέρω, ποιός ποιόν κυνηγάει
τα τραύματα μου επουλώνω
δεν παίζω μ’αυτά, γιατί πονάει

Κι από ψηλά, βλέπω πολλά
έχει ησυχία, και μ’ακούω δυνατά
διάλογος της ψυχής με το σώμα
το σώμα, που χρόνια ήταν σε κώμα

Η ψυχή, που λεξιλόγιο δεν είχε
όλα τα βάφτιζε άγχη
πως να καταλάβεις τι είχε
αν δεν ξέρεις καν τι υπάρχει

Όπως σε πιέσανε πρώτα
ύστερα θα πιέσεις εσύ
όπως δεν άραξες τότε
τώρα το έχεις ανάγκη πολύ

Όπως σε μάθαν να τρέχεις
θα τρέχεις για να δειχτείς
δεν σε ρώτησανε τι έχεις
αποφεύγεις μην πληγωθείς

Οι αισθήσεις ζωντανεύουν
οξυγόνο, εισπνέουν και εκπνέουν
και βλέπεις όλα είναι ορατά
αρκεί να θες να ν’ανέβεις ψηλά

Να εστιάζεις στα μικρά
μεγενθύνοντας τα εσύ
να λάμπεις σαν το φακό
και να αγαπάς την βροχή

Και τρέχεις και σε τρέφεις
γιατί τα λίγα, ποτέ δεν σ’αξίζανε
το έχεις πάρει πλέον χαμπάρι
έτσι σε μάθανε, γιατί αυτοί δεν τα πήρανε

Τυφλός δρομέας

Posted on by roufianosroufianou

Κλείνω τα μάτια και περπατώ ισόπεδα ευθεία
τα κρατάω κλειστά σαν να ξέρω την ιστορία
η ανασφάλεια με γαργαλά, μου φωνάζει όχι
και εγώ ανταπαντώ, έτσι εκπληρώνονται οι στόχοι

Το ακρότατο οριακό και κάπου ταλανίζομαι
στα όρια μου βρίσκομαι, έτσι εξελίσσομαι
Το χάνω, πέφτω κάτω, ανοίγουνε τα μάτια
κι εδώ οι περισσότεροι ψάχνουνε τα χάπια

Πιστεύοντας το πρόβλημα πως είμαι πάντα εγώ
αναδιαμορφώνω, δεν απαιτώ απ’τον περίγυρο
βρίσκω λύση, ψάχνω, έτσι με μάθανε
και τα κοινωνικό πολιτικά σας κάπου με χάνουνε

Οι γνώμες δύο, πρέπει κάπου να ενταχθώ
να πω ναι ή όχι, μη περιγελασθώ
χάνοντας έτσι την προσωπικότητα μου
στο πορτοφόλι μόνο η ταυτότητα μου