Βλέπω και δεν μιλώ
κατανοώ, ενώ κάποιοι με θεωρούν χαζό
Μ’αρέσει να βαδίζω σκυφτός
να επιλέγω γιατί να μην σου είμαι αρεστός

Βλέπω η μηχανή πάει να εκραγεί
εντροπία ανάμεσα σε έκρηξη και ρελαντί
Τρεις κινήσεις μπροστά
να διακόπτω ενώ ρωτά, και να απαντώ με χλωρά

Την γραμμή σαν περνούσαν, επέλεγα να αρπάξω
ξέρω καίγεται όμορφα ότι χλωρό ανάψω
όρια δεν υπήρχαν, έκρινα και δεν έσβηνα
καμία βαρύτητα, να πέσει κάτω τίποτα δεν άφηνα

Τώρα δεν παίζω, γιατί εγώ σε χάνω
στο δικό μου παρασκήνιο, ακούρδιστο πιάνο
πολύ αλάτι, την γλύκα θέλω, αλλά δεν γεύομαι
πολλά που δεν δέχομαι, ζορίζομαι μα σ’αποδέχομαι